Naturalne leczenie wątroby cz.1


Ważniejsze zioła stosowane w leczeniu wątroby

Babka szerokolistna

Jest to bylina, która rośnie na poboczach dróg, obok domostw, na wypasanych przez bydło łąkach, traktowana jako chwast towarzyszący wszędzie człowiekowi. Nie tworzy dużych siedlisk, lecz raczej rośnie rzadkimi kępkami. Babka szerokolistna obecna jest dzisiaj we wszystkich częściach świata, z wyjątkiem Dalekiej Północy, gór powyżej 1800 m n.p.m. i południowych pustyń.

Obok babki wąskolistnej używana jest od pradawnych czasów w medycynie ludowej i ceniona po dziś dzień jako środek leczący nieżyty dróg oddechowych, chrypkę, astmę, bronchit. Babka szerokolistna czyści także krew, leczy podagrę, cierpienia wątroby, żółtaczkę, nieżyty pęcherza moczowego oraz narządów trawiennych (biegunki, złe trawienie, nieżyt żołądka, nieżyt jelit).

Napar z liści babki szerokolistnej:

  • 60-80 gr na 1 litr wody.

to wspaniały środek do płukania ust i gardła oraz mycia głowy, szczególnie dla osób cierpiących na łupież i łojotok.

Młode listki babki z dodatkiem młodych liści pokrzywy używane są na sałatę podczas tzw. kuracji wiosennych.

Dla własnego użytku należy zbierać młode listki od kwietnia, najlepiej zaraz po opadach deszczu, i suszyć w cienistym, przewiewnym miejscu.

Uwaga! Największą wartość mają świeże liści babki szerokolistnej.

W leczeniu wątroby ziele babki szerokolistnej działa przeciwzapalnie, przeciwbólowo i gojąco. Liście w postaci świeżej oraz suszonej stosuje się w przewlekłych zaburzeniach pracy wątroby.

Przygotowanie: Zazwyczaj w leczeniu stosowany jest napar suszonych liści babki szerokolistnej – 1 łyżka na 1 szklankę wrzącej wody. Jeżeli chcemy zastosować surowiec świeżo zebrany, to wówczas należy zastosować 1 łyżeczkę drobno pokrojonego surowca na 1 szklankę wrzącej wody.

Biedrzeniec Anyż

Jest to roślina jednoroczna z rodziny baldaszkowatych o bardzo specyficznym zapachu. W medycynie ludowej stosowane są owoce oraz olejek z nich wytłoczony. Znana jest takze jako roślina przyprawowa, zwłaszcza w cukiernictwie i przemyśle alkoholowym. Należy do jednej z najstarszych roślin uprawnych. Na informacje o anyżu trafiamy u Dioskoridesa, w Starym Testamencie, a także u późniejszych autorów (Pliniusz, Cołumella, Celsus, Avicenna).

Biedrzeniec należał do cenionych roślin średniowiecza i był pieczołowicie kultywowany w wirydarzach klasztornych. Święta Hildegarda i Albert Wielki mieli anyż za „wyjątkowy dar Boga”, który daje radość i apetyt. W XVI-XVII wieku uprawiano go na skalę przemysłową w Polsce (okolice Pińczowa) oraz wywożono do Europy Zachodniej.

Głównym składnikiem jest tutaj olejek, który działa przeciwzapalnie, przeciwskurczowo i wykrztuśnie. Wraz z innymi substancjami balastowymi olejek anyżowy wywiera działanie łagodnie przeczyszczające.

W medycynie używany jest po dzień dzisiejszy jako środek, który reguluje czynności trawienne. Z powodzeniem używany jest także w leczeniu dolegliwości wątroby, którym towarzyszą ból i skurcze tego narządu.

Ziele anyżu należy podawać w postaci naparu:

  • 1 łyżeczka od kawy nasion na 1 litr wody.

Uwaga! Nie można go podawać przy kolkach jelitowych połączonych z podrażnieniem błon śluzowych. Nie podawać bezpośrednio niemowlętom. Napar z nasion powinna pić matka karmiąca, a wtedy substancje czynne przejdą do mleka.

Nasiona biedrzeńca anyżu należy podawać w postaci naparu z nasion:

  • 1 łyżeczka od kawy nasion na 1 litr wody lub sproszkowanych nasion utartych z miodem.

Barberys zwyczajny

Roślinna występująca w lasach oraz zaroślach. Przy domostwach występuje jako krzew żywopłotowy.

Uwaga! Berberys nie może być sadzony w pobliżu upraw zbóż, bo na jego liściach rozwija się grzybek pasożytniczy, który jest przyczyną rdzy zbożowej.

Najczęściej zbiera się korę z korzeni i owoce berberysu, ale w medycynie stosuje się także liście. Obecnie wiemy, że najważniejszym alkaloidem zawartym w berberysie jest berberyna. Jest to substancja o smaku ściągająco-gorzkim oraz żółtej barwie, która wywiera wyraźne działanie fizjologiczne na organizm ludzki.

Przy dolegliwościach wątroby,  kamieniach dróg żółciowych   podaje się wywar z kory lub całych korzeni berberysu :

  • 1 łyżeczka drobno sproszkowanej kory na 1 szklankę wrzątku w ilości 1 łyżka 3-4 razy dziennie.

Uwaga! Ze względu na to, że berberys to środek dość silnie działający, nie należy przekraczać dawki 1 łyżeczki kory w naparze dziennie.

Brzoza biała

Jest to powszechnie występujące w Polsce drzewo. Surowcem leczniczym brzozy białej są liście wraz z pączkami, które zbiera się tuż po rozwinięciu, kiedy są jeszcze lepkie. Prócz liści niezwykle cennym surowcem leczniczym jest sok brzozowy, który ściąga się z drzew przed rozwinięciem pąków, a zawierający łatwo przyswajalny potas, wapń, magnez oraz krzemionkę.

Przetwory z liści i pączków brzozy działają żółciopędnie, moczopędnie oraz dezynfekująco. Używane są jako lek dostarczający organizmowi cennych soli mineralnych, a także działający leczniczo przy stanach zapalnych woreczka żółciowego i dróg żółciowych.

U chorych leczonych naparem z liści i pączków brzozy polepsza się szybko stan ogólny, znikają bóle, wymioty, zmniejszają się rozmiary wątroby w przypadku jej powiększenia.

Przy chorobach wątroby jako lek żółciopędny stosowany jest wywar z pączków brzozy:

1 łyżka na szklankę wrzącej wody, gotować na małym ogniu 10 min. Przyjmować 1 łyżkę wywaru 3-4 razy dziennie przed jedzeniem.

Napar z liści brzozy:

Przyjmować 2 łyżki naparu 3-4 razy dziennie.

Dąb szypułkowy

Surowcem leczniczym jest tutaj kora, liście oraz żołędzie tego długowiecznego drzewa.

Przetwory z kory, liści i żołędzi stosowane są wewnętrznie przy bólach wątroby.

Uwaga! Ze względu na drażniące związki (zwłaszcza w korze), należy przestrzegać odpowiedniego dawkowania, bo może dojść do bolesnych skurczów jelit.

Bezpieczny jest wywar z kory dębowej:

  • 50 g kory na 1,5 1 wody, gotować 30 minut, który należy pić 3-4 razy dziennie po 1 łyżce stołowej. Zamiast kory można użyć 80 g liści dębowych, przygotowanych i stosowanych podobnie.

Jałowiec pospolity

Wiecznozielony, popularny w Polsce krzew osiągający wysokość 3-4 m. Rośnie na leśnych polanach i chętnie na nieużytkach. W medycynie ludowej używane są jagody jałowca, które zbiera się po pierwszych przymrozkach.

Wywar z jagód jałowca na mleku chwalony jest jako skuteczny lek na kamienie żółciowe.

Nalewka z jagód jałowca:

  • garść zgniecionych jagód zalewa się 0,75 1 wytrawnego wina i pozostawia na 14 dni;

służy do czternastodniowej kuracji przy chorobach wątroby, kamicy żółciowej, bo oczyszcza organizm ze wszelkiego rodzaju substancji śluzowych.

Jarzębina pospolita

Jest to drzewo, które osiąga wysokość 4-25 m o pniu pokrytym szarawą gładką korą. Kwiaty białe o zapachu gorzkich migdałów. Owoce krwisto-czerwone albo żółtawo-czerwone o kształcie malutkich jabłuszek. Kwitnie w czerwcu, owoce dojrzewają w październiku, a stają się zdolne do użytku po pierwszych przymrozkach, gdyż tracą goryczkę. Rośnie najchętniej w towarzystwie dębu. Jarzębiną obsadza się chętnie drogi.

Medycyna ludowa stosuje owoce jarzębiny, bo zawierają one dużo witaminy C, cukru, kwasów organicznych, nasiona zaś tłusty olejek.

Jako łagodny, lecz skuteczny lek w dolegliwościach wątroby i woreczka żółciowego stosuje się napar z owoców jarzębiny:

  • 1 łyżka owoców na 1 szklankę wrzącej wody, odstawić pod przykrywką na 4 godziny – stosować po małej filiżance 2-3 razy dziennie.

ostropest witalny Jeśli chcesz mieć zdrową wątrobę i woreczek żółciowy przeczytanie tej strony może być najlepiej zainwestowanymi minutami w Twoim życiu»

About these ads

Dodaj komentarz

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s