Mięta pieprzowa w leczeniu wątroby


Zastosowanie mięty pieprzowej w leczeniu wątroby i dróg żółciowych

błyszczące-filiżanki-mięty-i-talerzyki-w-psd_55-292934355Mięta pieprzowa to bylina z rodziny Wargowych, którą otrzymuje się przez skrzyżowanie mięty nadwodnej i mięty zielonej. Jest mieszańcem nie wytwarzającym kiełkujących nasion.

Obecnie uprawia się ją powszechnie w Europie i Ameryce Północnej. W naszym kraju hodowana jest od wielu lat.  Rozmnaża się wegetatywnie, głównie z rozłogów. Niekiedy dziczeje.

Do celów farmaceutycznych ścina się na wysokości 5 cm od ziemi dobrze rozwinięte i ulistnione pędy  które osiągnęły wysokość około 30 cm, a na ich szczytach pojawiły się pierwsze pąki kwiatowe. Następnie obsmykuje się liście i suszy w warunkach naturalnych w cieniu i przewiewie.

Korzystając w przypadku niepogody i deszczów z suszarni ogrzewanej,nie należy przekraczać temp. 35°C. Otrzymuje się jako surowiec liśćmi mięty pieprzowej.

Należy go przechowywać w szczelnym opakowaniu w miejscu ciemnym,suchym i chłodnym.

Destylacja z parą wodą liści oraz ziela mięty pieprzowej powoduje powstanie oleju miętowego, który stanowi osobny surowiec leczniczy, z którego przez wymrożenie można otrzymać mentol.

Podstawowe związki czynne mięty pieprzowej

Liść mięty pieprzowej  zawiera do 2%, czasem nieco więcej olejku eterycznego(polskie normy apteczne wymagają co najmniej 1,5%), którego głównymi składnikami są: mentol (powyżej 50%), menton (do 20%), estry mentolu (np. octan i walerianian – około 5%),nadto felandren, pinen, cyneol, mentofuran i inne (w sumie ponad 30 związków).

W okresie kwitnienia zwiększa się zawartość mentofuranu, co pogarsza zapach surowca. Prócz olejkuznaleziono w liściu mięty garbniki (6-12%), flawonoidy (np. luteolinę, apigeninę, diosmetynę i ich połączenia glikozydowe), gorycze, fenolokwasy i sole mineralne.

Działanie mięty pieprzowej

Wyciągi z mięty pieprzowej m.in. czynności wydzielnicze wątroby. Zwiększają ilość soku żołądkowego i zółci, a to ułatwi trawienie i przyswajanie pokarmów.

Jednocześnie działają rozkurczowo oraz obniżają napięcie mięśni gładkich jelit, a także dróg żółciowych i moczowych. Przywracają prawidłowe ruchy perystaltyczne jelit, umożliwiają odpowiednie przemieszczanie treści jelitowej oraz odejście gazów i zapobiegają wzdęciom.

Przeciwdziałają także zastojom żółci w pęcherzyku żółciowym . Ponadto zwiększają  nieznacznie dobową ilość wydalanego moczu.

Duże znaczenie ma również działanie przeciwbakteryjne liści mięty, który przypisuje się garbnikom oraz niektórym składnikom olejku eterycznego (szczególnie mentolowi i mentonowi).

Po przyjęciu doustnym ogranicza się ono jednak tylko do przewodu pokarmowego i dróg żółciowych, bo mentol i menton wydalamy wraz z żółcią.

Jest ono dość silne, a ponadto skuteczne również w stosunku do szczepów opornych na działanie antybiotyków.

Napar z liści mięty pieprzowej ma działanie słabo uspokajające i hipotensyjne, ale nie ma to większego znaczenia praktycznego.

Olejek miętowy ma podobne działanie do liści mięty, jednak niektóre jego własności (zwłaszcza odkażające, rozkurczowe i uspakajające) są silniejsze, a inne znacznie słabsze.

Uwaga! Najskuteczniejszy jest rozpylony w postaci aerozolu. Jeżeli zostanie w ten sposób zastosowany na skórę  oraz błony śluzowe, to zadziała miejscowo silnie bakteriobójczo, a także przeciwbólowo, chłodząco i przeciwzapalnie.

Mentol, który jest podstawowym składnikiem olejku miętowego, działa słabiej żółciotwórczo i przeciwskurczowo od liści mięty pieprzowej, ale za to ma silniejsze działanie odkażające.

Jeśli poda się go zewnętrznie na nie uszkodzoną skórę, to zadziała bakteriobójczo, przeciwświądowo,  miejscowo znieczulająco i przeciwzapalnie.

Ponadto wywołuje uczucie chłodu. Podobnie jak olejek, mentol działa silniej w postaci aerozolu.

Uwaga! Liście mięty pieprzowej oraz wyciągi z liści stosowane w zalecanych dawkach leczniczych, a nawet nieco wyższych, nie powodują  objawów szkodliwych. Natomiast olejek miętowy, podany doustnie w dawkach większych od leczniczych, może wywołać ból brzucha, wymioty, a w dużych dawkach – zachwianie równowagi i głęboki sen. Olejek i mentol stosowane zewnętrznie mogą wywołać u osób nadwrażliwych pokrzywkę, świąd i przekrwienie skóry. Nie należy stosować mentolu w kroplach do nosa u małych dzieci.

Zastosowanie mięty pieprzowej

Przetwory z mięty pieprzowej są m.in. często stosowane w schorzeniach wątroby i dróg żółciowych, zapalenia pęcherzyka i przewodów żółciowych oraz w lekkiej niewydolności wątroby i zmniejszonym wytwarzaniu żółci.

Pomocniczo stosuje się je w kamicy żółciowej i żółtaczce, a także w rekonwalescencji po przebytym zapaleniu wątroby.

Liście mięty pieprzowej są składnikiem mieszanki ziołowej Cholagoga II, granulatu Cholegran, proszku Gastrochol, stosowanych w schorzeniach wątroby, stanach skurczowych dróg żółciowych oraz nieżytach żołądka i jelit.

Przetwory z mięty pieprzowej

Napar z liści mięty: zalewasz 1 łyżkę liści 1 1/2-2 szklankami wrzącej wody i naparzasz pod przykryciem 10 min. Odstawić na 5 min i przecedzić.

Dawkowanie: Pij po 1/2 szklanki na 1 godz. przed jedzeniem w nieżytach żołądka i braku łaknienia, natomiast po posiłkach jako środek rozkurczowy, wiatropędny i żółciopędny.

Nalewka miętowa (krople miętowe): stosuj doustnie 20-40 kropli w kieliszku wody 2-5 razy dziennie na 30 min przed jedzeniem jako środek  pobudzający trawienie, a po jedzeniu jako lek wiatropędny i żółciopędny.

ostropest witalny Jeśli chcesz mieć zdrową wątrobę i woreczek żółciowy przeczytanie tej strony może być najlepiej zainwestowanymi minutami w Twoim życiu»

Reklamy

Jedna myśl na temat “Mięta pieprzowa w leczeniu wątroby

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s